Zaterdag 18 oktober 2008. Eindelijk is het zover. Na veel voorbereiding en geregel achter de schermen kreeg Rudo via stichting ‘De Oppepper’ te horen dat zijn hartenwens deze zaterdag in vervulling zou gaan: nog éénmaal boven zijn woonplaats Gendt vliegen.

De weergoden waren ons die dag goed gezind. Een zuidwestelijke stroming voerde heldere polaire lucht aan die ons meer dan 10 km zicht aanbood bij een rustige 5 knopen wind uit het zuidwesten. De lucht opende zich en de herfstzon liet de Veluwe en de Betuwe in een, ondanks de frisse temperatuur, warm gouden gloed baden. Na zoveel geregel en onzekerheid leek niets meer een leuke vlucht in de weg te staan, denk je.

Als het de weergoden niet zijn die roet in het eten gooien dan is er altijd wel een Nederlands ministerie dat hiertoe bereid is. In dit geval Verkeer en Waterstaat. De dag vóór de vlucht kregen de gebruikers van vliegveld Teuge te horen dat de lawaaigrenzen overschreden waren en dat alle lawaaiige toestellen aan de grond moesten blijven tot 1 november. Gelukkig hadden wij een optie op een Cessna 172 Diesel van de Vliegclub Teuge voor de vlucht met Rudo die wel mocht vliegen. Maar er mochten per dag maar 25 luchtbewegingen plaatsvinden. En Rudo had er twee nodig: één om te starten en één om te landen. En we hebben uiteindelijk twee “slots” gekregen. Rudo weer geluk.

De familie van Rudo en zijn vele vrienden waren meegekomen om getuige te zijn van zijn officiële luchtdoop! Na een korte preflight briefing in het restaurant vertrok een select groepje naar de hangaar, waar Rudo een inleiding in de aërodynamica en vliegtechnieken kreeg. Vervolgens kon het toestel bij een zogenaamde walk around geïnspecteerd worden. Met vereende krachten werd het toestel uit de hangaar geduwd en kon de opstartprocedure beginnen. Dat duurt met een Diesel-vliegtuig iets langer dan starten en wegrijden met een auto. Rudo werd tijdens de vlucht vergezeld door zijn moeder en zijn broer. Voor moeder was het een sensatie om nog eens met haar beide zonen in een vliegtuig boven hun woonplaats te vliegen. “Dat ik deze unieke kans nog eens krijg, daar ben ik ontzettend blij mee!”

Via de startbaan 27 vlogen we ten noorden langs Apeldoorn om via paleis Het Loo, het militair luchtvaartterrein Deelen en Arnhem langs de Nijmeegse Waalkade te vliegen. De Waal volgend kwamen we boven onze target: Gendt. Rudo had ondertussen zelf het stuur overgenomen en maakte rustige rate one turns over zijn woonplaats. Enthousiaste stemmen in het toestel, de woonplaats werd herkend. Daar wonen wij en daar is dit en daar is dat.

Veel te snel naar hun goesting vloog Rudo de Cessna langs Zevenaar, de IJssel volgend richting noorden om langzaam te zakken naar circuithoogte. Op verzoek van Rudo nam de vlieger het toestel over om de landingsprocedure in te zetten.

Na een rustige landing werd tijdens het taxiën nog druk nagepraat over hetgeen ze hadden gezien. Rudo: “toen ik een kriebel om mijn hoofd voelde vanwege de apparatuur, wilde ik even krabben, maar ik werd onmiddellijk terecht gewezen omdat het vliegtuig uit koers raakte en of ik twee handen aan de knuppel wilde houden. Hoezo niet zelf sturen?”

Rudo had zijn onvergetelijke luchtdoop gehad en werd opgenomen in de nieuwsgierige familiegemeenschap op het terras. Na een korte debriefing in het restaurant reisde Rudo onder de indruk maar zeer tevreden terug naar Gendt om daar eerst lekker uit te rusten en om daarna nog eens te genieten van de herinneringen van deze uitzonderlijke ervaring.

Jan van Gent, piloot en wensvervuller